تابش چرنکف

آمارگیر وبلاگ

تابش چرنکُف

سرعت نور در خلأ، c، آخرین حد سرعت کیهانی است، اما سرعت ظاهری نور در واسطه های شفاف دیگر کمتر است. در نتیجه، گاهی اوقات در برخی محیط ها ذرات می توانند سریع تر از نور حرکت کنند. هنگامی که این اتفاق بیفتد، این ذرات تابش چرنکف تولید می کنند که شبیه انفجار صوتی ناشی از هواپیماهای فراصوتی است.

این پدیده به یک ذره باردار و یک ماده واسطه "دی الکتریک" (ماده ای عایق که ساختار آن می تواند توسط میدان الکتریکی بازآرایی یا قطبیده شود) نیازمند است. عبور ذره، میدان الکترومغناطیسی را در دی الکتریک قطع می کند که این امر سبب می شود مولکول های آن قبل از برگشتن به حالت عادی شان کمی قطبیده شوند و در این فرآیند نور گسیل می کنند. هنگامی که ذره در سرعت های عادی حرکت می کند تداخل ویرانگر بین تابش گسیل شده سبب می شود که این نور قابل مشاهده نباشد؛ اما زمانی که ذره با سرعت بالا حرکت می کند، نور در طول یک "جبهه تلاطم" (Shock Front) گسیل می شود که سبب تداخل سازنده شده و نور روشن تر و قابل مشاهده می شود. این نور معمولا به صورت تابشی آبی ظاهر می شود.