نسبیت خاص

آمارگیر وبلاگ

نسبیت خاص

اینشتین در مقاله ای تاریخ ساز که به سال 1905 چاپ شد، نگاه تازه و شگرفی را به جهان معرفی کرد. سخن اینشتین این بود که سرعت ثابت نور ما را از وجود هرگونه "چهارچوب مرجع" ثابتی محروم می کند. چهارچوب مرجعی که بتوان با آن قوانین فیزیک جهان را سنجید. این سخن در واقع بیان دیگری از "اصل نسبیت" بود که حدود سال 1630 دانشمند ایتالیایی گالیله به بیان درآورده بود. در سده نوزدهم مفهوم "اتر" عقیده گالیله را کنار زد. اتر در واقع چارچوب مرجعی مطلق فراهم می کند.

اینشتین نظریه اش را بر پایه دو فرض پیش برد: یک اینکه سرعت نور در خلا ثابت است و دیگر اینکه اصل نسبیت میان "چهارچوب های مرجع لخت" (inertial reference frames) (آنها که در موقعیت خاصِ حرکت یکنواخت و بی شتاب هستند، یعنی "نسبیت خاص") برقرار است. اون نشان داد که در بیشتر موقعیت ها، معمولا این فرض ها قانون های آشنای فیزیک کلاسیک را پدید می آوردند، اما در موقعیت هایی که با سرعت های "نسبیتیِ" نزدیک به سرعت نور سروکار دارند، پدید هایی بسیار نامعمول را به بار می آوردند.