ماشین زمان

آمارگیر وبلاگ

ماشین زمان

در سال 1988، کیپ تُرن و مایک موریس و دیگر همکارشان اولوی یورتسِوِر (Ulvi Yurtsever) بر پایه مطالعات آغازینشان درباره کرم چاله های گذرپذیر، نشان دادند که چطور می توان از این میانبرهای درون فضازمان به شکل نظری برای ساخت ماشین زمان بهره برد. اصل قضیه این است که یک سر کرم چاله را تا سرعت های نسبیتی شتاب می دهیم تا اتساع زمان چشم گیری را تجربه کند و سپس دو سر کرم چاله را روی هم می آوریم (اکنون دو زمان متفاوت را بهم پیوند داده ایم).

این نوع ماشین زمان کرم چاله ای به واقع تونلی در زمان است، اما مهم این است که این امکان را نمی دهد که به زمان پیش از ساخت ماشین سفر کنیم. اتساع زمان همچنین می تواند در چارچوب نسبیت همچون نوعی سفر زمانی عمل کند، البته تنها می تواند بلیتی یک طرفه به سوی آینده عرضه کند. با این حال، هرچند پیش بینی میشود که سفر تندتر از نور، اگر ممکن بود، به عقب رفتن در زمان منجر میشود، این موضوع تا حدودی بلاتکلیف می ماند، زیرا نسبیت حرکت تندتر از نور را ممنوع کرده است.