کرم چاله

آمارگیر وبلاگ

کرم چاله

در سال 1935 آلبرت اینشتین و نِیتان رُزِن (Nathan Rosen) مطالعات تازه ای را در باب نسبیت عام در تحلیل "معادلات میدان" (Field Equations) منتشر کردند؛ و بدین ترتیب راه حلی به دست دادند که طبق آن تشکیل سیاه چاله به طور طبیعی در جای دیگری از جهان "سفیدچاله" ایجاد می کند. این جفت فرضیِ سیاه چاله/سفید چاله با تونلی از فضازمان به هم متصل اند. این تونل را پل اینشتین-رُزن یا بیشتر کرم‌چاله می خوانند.

اگر آن چنان که شواهد اخترشناسی می گویند، فضازمان در بزرگترین مقیاس ها "خمیده" باشد، پس فاصله بخش های مختلف جهان از راه کرم چاله ها می تواند بسیار کوتاه تر از مسیری عادی در فضا شود.

سفر در طول کرم چاله طبیعی به سبب تکینگی مرکز پل ناممکن می شود. با این حال در سال 1988، فیزیکدان های موسسه فناوری کالیفرنیا (Caltech) کیپ تُرن (Kip) و مایک مُریس (Mike Morris) نشان دادند که شاید ایجاد کرم چاله ای گذرپذیر بدون تکینگی مرکزی شدنی باشد. شاید این کار با استفاده از ماده "مرموز" (Exotic Matter) که از پدیده کاسیمیر بهره می برد میسر شود.